Ευχαριστίες προς τους ανθρώπους που δημιούργησαν το "Εκκλησιαστικό Μουσείο"
στα Κουρούνια και στους κατοίκους του χωριού.


19 Φεβρουαρίου του 2001. Βρίσκομαι στη Χίο μετά από πολλά χρόνια απουσίας. Ψιλοβρέχει και το αυτοκίνητο κυλάει για τα Βορειόχωρα. Κάθομαι αναπαυτικά με τα εξαδέλφια μου, τη Γεωργία και το Νίκο, με προορισμό τα Κουρούνια. Καθώς ανεβαίνουμε το Αίπος, η θάλασσα κάτω αστράφτει και η ψιχάλα το γυρνά σε βροχή.

Προσπαθώ να ξετυλίξω το νήμα της θύμησής μου… Φωτάκια λαμπυρίζουν, μνήμες στοιβαγμένες στο υποσυνείδητο ξεπροβάλλουν σιγά - σιγά, τα ξένοιαστα παιδικά χρόνια… όμορφα χρόνια!

Κατάβαση… πόσο έχουν αλλάξει όλα! Θυμάμαι την περιοχή πνιγμένη στο πράσινο με τα νερά να κυλούν κάτω απ' τα σκιερά πλατάνια.

Ο καιρός ανοίγει. Βιαζόμαστε. Περνάμε τη Βολισσό και στο βάθος ξεπροβάλλει ένα μαύρο σύννεφο. Αδύνατον να φανταστούμε τι προμηνύει. Φθάνουμε στον προορισμό μας, τα Κουρούνια, όπου ήδη μας περιμένουν.

Το χωριό είναι πεντακάθαρο και στη μέση της μεγάλης πλατείας στέκεται το αιωνόβιο πλατάνι. Η θέα είναι θαυμάσια καθώς ατενίζεις τα επάλληλα βουνά που, αν και Φεβρουάριος, επιμένουν να είναι καταπράσινα.

Δεξιά μας η εκκλησία του χωριού, φρεσκοβαμμένη, κυριαρχεί στο χώρο. Αριστερά το "Εκκλησιαστικό Μουσείο". Μια ευγενική κοπέλα μας ανοίγει. Ένα φως πλημμυρίζει καθώς μπαίνουμε. Η συγκίνηση με κυριεύει, η μορφή του πατέρα μου αναδύεται μέσα από τα έργα του και κυριαρχεί στο χώρο.

Φιλόξενος οικοδεσπότης η λεπτή καλοσυνάτη μορφή του με το χαμόγελο και την περηφάνια που πάντα τον διέκρινε.

Αντιπροσωπευτικές αγιογραφίες του 1946. Έχω μείνει άφωνη, δεν ξέρω τι να πω… Αυτό που αισθάνθηκα είναι θαυμασμός όχι για τον καλλιτέχνη, αλλά για τους ανθρώπους που προστάτευσαν αυτά τα έργα, για τους ανθρώπους που κατάλαβαν την αξία τους και με κόπο τα προφύλαξαν, τα διατήρησαν και τα έσωσαν. Όλα τακτοποιημένα και συντηρημένα με προσοχή και αγάπη, με τη σφραγίδα της προσπάθειας και του κόπου.

Αυτό το χωριό σκαρφαλωμένο σε βουνά και λαγκάδια, σαν κουκούλι μεταξοσκώληκα, επωάζει τους ανθρώπους του σε πολύχρωμες πεταλούδες. Αναδύονται από αυτό και ο κόσμος θαυμάζει την πίστη τους και την εργατικότητά τους. Έτσι αισθάνθηκα για τους κατοίκους, που με τόση αγάπη και προσπάθεια συγκέντρωσαν τα χρήματα για να δημιουργήσουν αυτό το Μουσείο. Σ' αυτό κυριαρχεί το έργο του Γ. Παναγιωτάκη, με αγιογραφίες που είχε ιστορήσει στην εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στον Αγ. Ιωάννη το Θεολόγο, προτού γίνει ανακαίνιση του ναού. Κάποιος με στοργή περιμάζεψε τα έργα αυτά (που ορισμένοι τα θεώρησαν περιττά) και τα φύλαξε σε μέρος ασφαλές.

Ο Παντοκράτωρ (Πατήρ), ο Χριστός, η Παναγία, οι Ευαγγελιστές, οι Αρχάγγελοι, συνθέσεις από την Αποκάλυψη. Τα έργα αυτά αποτελούν το πρώτο ολοκληρωμένο έργο του πατέρα μου, μετά την κατοχή.

Έχει βάλει σ' αυτά όλη του την τέχνη, στην οποία κυριαρχεί το νεοβυζαντινό ύφος με απαλά χρώματα και στιβαρό σχέδιο. Μάστορας μεγάλος, χέρι σταθερό, σχέδια μοναδικά. Οι συνθέσεις από την Αποκάλυψη, δοσμένες σε άπειρο φως και φαντασία, δεν προκαλούν φόβο, ούτε τρομάζουν.


© Φιλοπρόοδος 'Ομιλος Κουρουνίων Χίου,    Κουρούνια, Χίος  -  Kourounia, Chios